Po feriach zimowych dzieci z najstarszej grupy, wraz z nauczycielkami uzgodniły, że ich przedszkolne zabawki zasługują na odpoczynek i wakacje. Dzieci bardzo ochoczo zabrały się za pakowanie zabawek. Z sali zniknęło wszystko, od klocków i samochodów, po książki i obrazki ze ścian. Zabawki popakowane zostały tematycznie w kartony i worki. Razem z dziećmi ustalone było dokąd mają wyjechać poszczególne zabawki. Dzieci podpisały paczki min.: „Chiny”, „Bułgaria”, „Jezioro Loch Ness”, „Łeba”, „Turcja” itp.

W sali zostały puste półki. Od tej pory, dzieci przez dwa miesiące miały same organizować sobie przestrzeń w sali, według własnego pomysłu. Przedszkolaki od razu wzięły się do pracy. Do ich dyspozycji były zgromadzone wcześniej pudła kartonowe, klej, nakrętki, butelki, nieograniczone ilości taśmy klejącej, ścinki materiałów, czyli wszystko to, co przeciętny człowiek uważa za bezużyteczne. Dzieci miały mnóstwo pomysłów i nie trzeba im było podpowiadać co mogą zrobić. W sali zrobiła się niesamowita cisza. Każde dziecko było bez przerwy czymś zajęte. Dzieci podchodziły do zgromadzonych materiałów, brały co im było potrzebne i tworzyły. Czasami prosiły o pomoc w przyklejeniu czegoś, przytrzymaniu. Nauczycielki nie zaobserwowały dziecka, które nie wiedziałoby co robić. Powstawały pierwsze roboty z pudełek, lalki z rolek po papierze toaletowym, statki kosmiczne, papierowe plecaki, maski, a nawet butle do nurkowania.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

W pierwszym tygodniu „Przedszkola bez gotowych zabawek” do grupy zostały zaproszone Babcie i Dziadkowie naszych wychowanków oraz Babcie z „Lubelskiej Szkoły Superbabć”. Po krótkim występie dla gości, wręczeniu prezentów, dzieci wraz z Babciami i nauczycielkami bawiły się w wehikuł czasu. Dzieci stanęły wewnątrz koła, Babcie i Dziadkowie na zewnątrz. Było słychać tykanie zegara. Na dany sygnał dzieci zamknęły oczy, a gdy je otworzyły zobaczyły w sali wiele zmian – kartka z kalendarza wisząca na kominku pożółkła, zmieniła się na niej data na rok 1956, aparat fotograficzny w rękach pani nagle zrobił się stary, niektóre babcie miały na sobie inne stroje. Wszyscy przenieśli się w czasy dzieciństwa Babć i Dziadków. Babcia Lusia opowiedziała, w co się kiedyś bawiły dzieci na podwórkach, pokazała stare zabawki, powiedziała, że kiedyś zabawek było mniej, że dzieci z całego podwórka zbierały pieniądze na jedną piłkę. Dzieci z zainteresowaniem słuchały opowieści o robieniu lalek z włóczki, rzeźbieniu drewnianych koni, lepieniu gwizdków z gliny. Niektóre ze starych zabawek dzieci mogły wypróbować. Potem wszyscy przenieśli się do stolików, gdzie czekały na nich zgromadzone materiały. Zaczęło się wspólne wycinanie, szycie, klejenie, a nawet piłowanie i wbijanie gwoździ. Powstało wiele wspaniałych zabawek.

 

Od tej pory, przez dwa miesiące dzieci były pochłonięte produkcją. Miały okazję tworzyć zabawki według własnych pomysłów oraz poznawać dawne zabawy podwórkowe. Nasi wychowankowie mieli również okazję obejrzeć dawne zabawki, podczas wycieczki do Muzeum Zabawek w Kielcach.
 

Podczas realizacji projektu dzieci nawet nie wspominały o zabawkach, które były wcześniej w sali. Były zafascynowane tworzeniem, zachwycone tym, że mają wpływ na wygląd swojej zabawki. W sali panował twórczy bałagan. Na każdym stoliku pudła, butelki, guziki. Na dywanie materiały. Każde dziecko skupione było na pracy. Dzieci często tworzyły zabawki w trzy- i czteroosobowych grupach. Zauważyłyśmy, że dzieci częściej bawią się w zabawy tematyczne wykorzystując swą wyobraźnię.
 

Co jakiś czas nauczyciel pytał: „czy ktoś nie ma co robić? „czy ktoś się nudzi?”. Za każdym razem odpowiadała cisza. Po którymś pytaniu: „Kto się nudzi?” jeden z chłopców, nie odrywając wzroku od swej pracy odpowiedział: „Proszę pani, inteligentne dzieci się nie nudzą...”
 

Podczas realizacji projektu zauważyłyśmy, że dzieci są bardziej wyciszone, łatwiej skupiają uwagę, również podczas zajęć dydaktycznych. Dzieci uczyły się pokonywać trudności oraz panować nad swoimi emocjami, podczas gdy coś im nie wyszło, np. gdy przyklejony element odpadał. Przedszkolaki zauważyły, że stworzone własnoręcznie zabawki są delikatniejsze od tych kupionych w sklepie, ale dzięki pracy włożonej w jej wykonanie, są dla nich ważniejsze niż zabawki z reklam telewizyjnych. Dzieci nauczyły się szanować zabawki oraz pracę innych dzieci.

 

Projekt uświadomił naszym wychowankom, że cenniejsze są zabawki nie te napędzane bateriami, ale te poruszane własną wyobraźnią.
 

W tym roku szkolnym, po feriach zimowych również będzie realizowany w dwóch grupach w naszym przedszkolu.